Spitzberga
Tabula archipelagi Svalbardi, insula occidentali vehementius monstrata.
Pars tabulae explorationis Arcticae a Gulielmo Barentsz effectae (1599). Spitzberga, hic primum in tabula depictum, locutione Het Nieuwe Land (Nederlandice, 'Nova Terra') indicatur.
Spitzberga, scilicet "montes acuti",[1][2] aliter Spitzberga occidentalis[1][3] est insula archipelagi Svalbardi maxima, ad septentrionem Norvegiae sita, et sola quae perpetuo ab hominibus habitatur. Fines insulae, quae occidentalem maioremque archipelagi partem constituit, sunt Oceanus Arcticus, Mare Norvegicum, Mare Groenlandense. Spitzberga, aream 39 044 km2 habens, est maxima insula in Norvegia et quod ad magnitudinem pertinet tricensima sexta in orbe terrarum. Sedes administrativa est Longyearbyen. Aliae coloniae sunt Barentsburg commune Russicum ad effodiendem dicatum, Ny-Ålesund commune investigationis, Sveagruva statio effodiendi, et variae stationes investigationis.
Spitzberga a Gulielmo Barentsz eius inventore anno 1596 nominatum est. Nomen 'montes acuti' significat (ex Nederlandico spits 'acutus' + bergen 'montes').[4]
Bucentaur, navis cetacea fabricaria Norvegica ad ancoras in Bellsund Montium Acutorum consistit. Photographema (1906).
Hornsund, statio Arctica Polonica. Photographema (2003).
Skottehytta in Petuniabukta, Spitsbergen, basis polaris ab Universitate Adam Mickiewicz Posnaniae Poloniae curata.
Fiordum Lilliehöökfjorden.
Despectus in DeGeerdalen, locum paulo ad meridiem litoris Isfjorden situm.
Via principalis Barentsburgi.
Index
1 Notae
2 Bibliographia
3 Nexus interni
4 Nexus externi
Notae |
↑ 1.01.1 "Spitzberga seu Montes acuti" in Iohannes Iacobus Hofmannus, Lexicon universale (1698) ~
↑ Vb. adiect. "Spitzbergensis, Spitsbergensis": cf. nomina biologica Onchidiopsis spitzbergensis, Kadosactis spitsbergensis etc.
↑ Nomen enim simplex etiam ad archipelagum omnem dari potuit: cf. "The Archipelago of Spitsbergen, comprising, with Bear Island . . . all the islands situated between 10deg. and 35deg. longitude East of Greenwich and between 74deg. and 81 deg. latitude North, especially West Spitsbergen," Treaty concerning the Archipelago of Spitsbergen (1920), p. 1.
↑ Louwrens Hacquebord, In Search of Het Behouden Huys: A Survey of the Remains of the House of Willem Barentsz on Novaya Zemlya, p. 250
Bibliographia |
Arlov, Thor B. (1996). Svalbards historie. Asloae: Aschehoug. ISBN 82-03-22171-8 .mw-parser-output .existinglinksgray a,.mw-parser-output .existinglinksgray a:visited{color:gray}.mw-parser-output .existinglinksgray a.new{color:#ba0000}.mw-parser-output .existinglinksgray a.new:visited{color:#a55858}
(Norvegice)
Arlov, Thor B., et Arne O. Holm (2001). Fra company town til folkestyre. Longyearbyen: Svalbard Samfunnsdrift. ISBN 8299616808
(Norvegice)
- Conway, Martin. 1906. No Man's Land: a history of Spitsbergen from its discovery in 1596 to the beginning of the scientific exploration of the country. Cantabrigiae: Cambridge University Press. Textus apud archive.org
Fløgstad, Kjartan (2007). Pyramiden: portrett av ein forlaten utopi. Asloae: Spartacus. ISBN 82-430-0398-9 }
(Norvegice)
Tjomsland, Audun and Wilsberg, Kjell (1995). Braathens SAFE 50 år: Mot alle odds. Asloae. ISBN 82-990400-1-9
(Norvegice)
Torkildsen, Torbjørn et. al. (1984). Svalbard: vårt nordligste Norge. Asloae: Forlaget Det Beste. ISBN 82-7010-167-2
(Norvegice)
Umbreit, Andreas (2005). Guide to Spitsbergen. Bucks: Bradt. ISBN 1-84162-092-0
(Anglice)
- Stange, Rolf (2011). Spitsbergen: Cold Beauty. Rolf Stange. ISBN 978-3-937903-10-1
Stange, Rolf (2012). Spitsbergen—Svalbard: A complete guide around the arctic archipelago. Rolf Stange. ISBN 978-3-937903-14-9
(Anglice)
Nexus interni
- Virgohamna
Nexus externi |
 | Vicimedia Communia plura habent quae ad Spitzberga spectant (Spitzberga, Spitsbergen). |
- Gubernator Spitzbergensis
- Periegesis Spitzbergae
- Plus quam 10 000 photographemata Spitzbergensia
